okno na świat

Jesteśmy czasem. Jesteśmy tą słynną parabolą Ciemnego Heraklita. Jesteśmy wodą, nie diamentem litym, tą, co wciąż płynie, nie tą, co zastyga. Jesteśmy rzeką, a także tym Grekiem, co się w rzece przegląda. I jego oblicze w zwierciadle wody zmienia się w odbicie, i w kryształ, który mieni się płomieniem. Jesteśmy daremną przewidzianą rzeką w drodze do swego morza. I cień ją powleka. Wszystko nas pożegnało, wszystko się oddala. Monety swojej już nie bije pamięć. A przecież jest coś, co jeszcze zostaje. A przecież jest coś, co się ciągle żali. Jorge Luis Borges To są rzeki

Straszną rzeczą są fotografie I pomyśleć że w tych kwadracikach zamarła jakaś chwila z roku 1959 Twarze których już nie ma Nieistniejąca aura Bowiem czas bierze odwet na tych co gwałcą porządek natury wstrzymując go w ruchu Te zdjęcia naderwane pożółkłe nie są muzyką przeszłości raczej łoskotem z jakim walą się nasze wewnętrzne ruiny To nie poemat lecz trzaski nieuleczalnej naszej kakofonii   Jose Emilio Pacheco Przeciwko Kodakowi