okno na świat

Alkohol krążył mi w żyłach. Gdy wracając, wspinaliśmy się drogą wiodącą do cmentarza, pomyślałem, że gwiazdy są jak myśli, chwile, informacje czy wspomnienia, które mam w głowie: nie mogę myśleć o nich wszystkich naraz, lecz mogę wszystkie zobaczyć. Przypominało to nieprzystawalność słów, które miałem w umyśle, do moich fantazji. Słowa nie nadążały za uczuciami i zawsze okazywały się niewystarczające. Uczucia musiały zatem być obrazami, tak jak to rozświetlone niebo, które miałem nad sobą. Odczuwałem cały świat, lecz myślenie o nim było czymś trudniejszym. Dlatego chciałem zostać pisarzem. Podczas pisania będę myślał, a następnie przelewał na papier obrazy i uczucia, których nie umiem wyrazić dopóty, dopóki pozostają tylko w mojej głowie, a co więcej – będę w tym o wiele lepszy niż zachodzący do księgarni znajomi pana Deniza. Orhan Pamuk Rudowłosa

Gdy znów do mu­rów klaj­strem świe­żym  Przy­le­piać za­czną ob­wiesz­cze­nia,  Gdy "do lud­no­ści", "do żoł­nie­rzy"  Na alarm czar­ny druk ude­rzy  I byle drab, i byle szcze­niak  W od­wiecz­ne kłam­stwo ich uwie­rzy,  Że trze­ba iść i z ar­mat wa­lić,  Mor­do­wać, gra­bić, truć i pa­lić;  Gdy za­czną na ty­sięcz­ną mo­dłę  Oj­czy­znę szar­pać de­kli­na­cją  I łu­dzić ko­lo­ro­wym go­dłem,  I ju­dzić "hi­sto­rycz­ną ra­cją",  O pię­dzi, chwa­le i ru­bie­ży,  O oj­cach, dzia­dach i sztan­da­rach,  O bo­ha­te­rach i ofia­rach;  Gdy wyj­dzie bi­skup, pa­stor, ra­bin  Po­bło­go­sła­wić twój ka­ra­bin,  Bo mu sam Pan Bóg szep­nął z nie­ba,  Że za oj­czy­znę - bić się trze­ba;  Kie­dy roz­ścier­wi się, roz­cha­mi  Wrzask li­ter pierw­szych stron dzien­ni­ków,  A sta­do dzi­kich bab - kwia­ta­mi  Ob­rzu­cać za­cznie "żoł­nie­rzy­ków". -  - O, przy­ja­cie­lu nie­uczo­ny,  Mó...