okno na świat

Patrzę w oczy swojemu odbiciu. Badawczo bez mrugania, aż oczy zaczynają łzawić. Czasem udaje mi się osiągnąć wrażenie całkowitego oderwania, czasem nie. To niezłe lekarstwo na nerwy albo zwykła strata czasu - wszystko zależy od tego w jakim stanie zbliżyłeś się do lustra i co wyniesiesz, gdy od niego odejdziesz. Mariam Petrosjan Dom, w którym...

Niebo po letnim deszczu jak klisza rentgenowska, gdzie widać światło i niepewne cienie. W cichym lesie ani ptaka. Twoje oko jak kropla rozlana pod chmurą odbija świat: światło i te cienie. I nagle wiesz kim jesteś: cudzoziemiec zgubiony między duszą a chmurą, tylko cienka błona obrazu oddziela głębię świata od ciemności oka.   Lars Gustafsson Po deszczu

Przedtem jednak, nic jej nie mówiąc, poszedłem do sklepu i kupiłem aparat fotograficzny. Najprostszy, najzwyklejszy, tylko na tę okoliczność, że może zrobię jakieś zdjęcie tego miejsca. Mogłem oczywiście pożyczyć od Sabiny, miała aparat fotograficzny, i to bardzo dobry. Zabierała go ze sobą, gdyśmy gdzieś wyjeżdżali. Lubiła fotografować co tylko zwróciło jej uwagę. To jakieś drzewo, to tylko dorodną hubę na nim lub popękaną ze starości korę czy nadziemne korzenie. Zobaczyła bociana brodzącego po łące, natychmiast robiła mu zdjęcie. Zapuszczała się nieraz w łąkę i co rusz schylając się, fotografowała nie wiadomo co. Żabkę, pasikonika, innego owada, jakąś roślinę. Jeśli był strumyk, wchodziła do niego i fotografowała, być może, kamienie przezierające przez wodę czy samą płynącą wodę, co wydawało mi się całkiem bez sensu, i nieraz nawet jej to mówiłem, przecież na zdjęciu woda przestaje płynąć. Każdą fotografią pozbawiasz każdą rzecz życia. A w ogóle małe zainteresowanie okazywałem tym, c...

 

Niebo jest wolne. Ocean pełen ekstazy. Drzewa są boskie. Skały oświecone. Tak samo my. Kto wciąż poszukuje... i czego? Anam Thubten

By the rivers dark I wandered on. I lived my life in Babylon. And I did forget My holy song: And I had no strength In Babylon. By the rivers dark Where I could not see Who was waiting there Who was hunting me. Leonard Cohen By the rivers dark (fragment)

Dotknij mnie - pod palcami poczujesz rzep uschły, wilgoć wieczoru lub poranku, tętno 
kamieniołomu miasta, oddech stepowej pustki,
 tych, którzy już nie żyją, lecz których pamiętam.
 Dotknij mnie - a poczujesz pod czubkami palców 
wszystko to, co istnieje poza mną, beze mnie,
 co nie wierzy mnie, mojej twarzy, memu paltu,
 wpisując nas w swój bilans zawsze po stronie ujemnej. Josif Brodski *** (Dotknij mnie...)

Wszystkie przedmioty są w ruchu. I Ziemia, i czas, i pojęcia, miłość, życie, wiara, sprawiedliwość i zło, wszystko jest płynne i przejściowe. Nic nie trwa wiecznie w tym samym miejscu w jednym kształcie. Cały wszechświat to olbrzymia firma przewozowa. Haruki Murakami Kafka nad morzem

krzyk umierającego ptaka poprzez rozsnute pręty włosów stężała cisza oparta o chwiejne ramię melodii brunatny dzień po dachach mokrymi stopami chodzi plączą się palce deszczu wlokąc za sobą cień pijaną wiatrem ulicą miłość odeszła Halina Poświatowska Niedziela

Chodź, patrz Na prawdziwe kwiaty Bolesnego świata. Matsuo Basho

Jesteś jak lustra cichy i milczący, Czarny jak noc, co przed świtem ucieka;  Jesteś, gdy patrzę na ciebie z daleka,  Panterą, z księżycem wędrującą. W zamyśle swoim Bóg nieodgadniony  Sprawił, że dla nas jesteś niepojęty; Starszy niż wieczór i niż Ganges święty,  Zawsze samotny i nieprzenikniony. Prężysz swój grzbiet pod leniwym dotykiem  Mojej dłoni. Pogrążony w wieczności,  Ulegasz gnuśnej pokusie miłości, Pieszczota stała się twoim nawykiem.  Przebywasz w innym czasie. Obojętny,  Władasz swoim światem, jak sen zamkniętym. Jorge Luis Borges Złoto Tygrysów - Do kota Firka (1998 - 2013)

Ach, Mauricio, to naprawdę był ten sam krajobraz; skąd mogłem wiedzieć, że to mi się śni? Wtedy wstałem i ruszyłem wraz z rzeką, unosząc się nad nią, ale nie w wodzie, rozumiesz; jak w snach: unosząc się z nieco podkulonymi nogami, czując cudowne napięcie... ponad wodami, aż minąłem pierwsze wyspy, i dalej, i dalej... dalej niż przegniłe molo, dalej niż pomarańczowe gaje, dalej, dalej... I wtedy znalazłem się na brzegu i szedłem normalnie; i nic nie było słychać; to była cisza jak we wnętrzu szafy, cisza przygniatająca i brudna. A ja szedłem dalej, Mauricio, a ja szedłem dalej, aż dochodziłem do pewnego miejsca i zatrzymywałem się bardzo cicho na brzegu wody i patrzyłem... Julio Cortazar Niespodziewane stronice. (Opowieść na tle wody)

W mroku lepiej widać - powiedział, jakby czytał w jej myślach. Lecz jeśli pozostaje się w nim zbyt długo, trudny staje się powrót na ziemię, do świata pełnego światła. Dlatego nie można być w mroku zbyt długo. Haruki Murakami 1Q84 cz.2

Nasze oczy i mózg rejestrują zewnętrzne rzeczy, drzewa, góry, wartko płynące strumienie; akumulujemy wiedzę, technikę i tak dalej. Za tymi samymi oczami i mózgiem, wytrenowanym by obserwować, wybierać, potępiać i usprawiedliwiać, kierujemy się ku wnętrzu, patrzymy wewnątrz, z oczami i mózgiem, które rozpoznają obiekty, budują idee, które są należycie uzasadnione. To wewnętrzne patrzenie nie sięga daleko, gdyż jest ono wciąż ograniczone własną obserwacją i rozumowaniem.To wewnętrzne spojrzenie jest nadal patrzeniem zewnętrznym i dlatego między nimi dwoma nie ma wielkiej różnicy. To co może wydawać się różne, jest podobne.  Jednak jest wewnętrzna obserwacja, która nie jest zewnętrzną obserwacją zamienioną na wewnętrzną. Mózg i oko, które obserwują tylko częściowo nie rozumieją całościowego widzenia. Muszą być kompletnie żywe, ale nieruchome; muszą zaprzestać wybierać i osądzać, ale być pasywnie świadome. Wówczas wewnętrzne widzenie pozbawione jest granicy czasoprzestrzeni. W tym prz...

Zarzucisz mi zapewne, że nasza sztuka nie rozwiązuje żadnej zagadki przyrody. Naszym zadaniem nie jest rozwiązywanie zagadek, ale uświadomienie ich sobie, pochylenie głowy przed nimi, a także przygotowanie oczu na nieustający zachwyt i zdziwienie. Jeśli jednak koniecznie zależy Tobie na wynalazkach, to powiem, że jestem dumny z tego, iż udało mi się zestawić pewien szczególnie intensywny rodzaj kobaltu, ze świetlistą, cytrynową żółcią, jak również zanotować refleks południowego światła, które pada przez grube szkło na szarą ścianę.  Narzędzia jakimi posługujemy się, są istotnie prymitywne - kij z przytwierdzoną na końcu kępką szczeciny, prostokątna deska, pigmenty, oleje - i nie zmieniły się one od stuleci, podobnie jak ciało i natura ludzka. Jeśli dobrze rozumiem moje zadanie, polega ono na godzeniu człowieka z otaczającą rzeczywistością, dlatego ja i moi cechowi bracia powtarzamy nieskończoną ilość razy niebo i obłoki, portrety miast i ludzi - cały ten kramarski kosmos, bo w nim...

Martwa natura z wędzidłem” ma formę koła lekko spłaszczonego „na biegunach” i sprawia wrażenie nieznacznie wklęsłego zwierciadła. Za sprawą lustra przedmioty nabierają spotęgowanej, nabrzmiałej realności. Wyrwane z otoczenia, które mąci ich spokój, wiodą życie majestatyczne i samowolne. Nasze codzienne, praktyczne oko zamazuje kontury, dostrzega tylko mętne, splątane smugi światła. Malarstwo zaprasza do kontemplacji rzeczy wzgardzonych, jednostkowych, odbiera im banalną przypadkowość - i oto zwykły kielich znaczy więcej niż znaczy, jakby był sumą wszystkich kielichów - esencją gatunku. Zbigniew Herbert Martwa Natura z Wędzidłem

if you ever get close to a human and human behaviour be ready to get confused there's definitely no logic to human behaviour but yet so irresistible there's no map to human behaviour they're terribly moody then all of a sudden turn happy but ,oh, to get involved in the exchange of human emotions is ever so satisfying there's no map and a compass wouldn't help at all human behaviour Bjork human behaviour

Mój czas przemija na ufaniu losowi. Każdego ranka słońce wschodzi na wschodzie. Każdego wieczoru księżyc zachodzi na zachodzie. Chmury rozchodzą się, a doliny górskie pozostają ciche i niezmienne. Po deszczu góry z czterech stron świata są coraz bliżej. Co cztery lata mamy rok przestępny. Kogut pieje o świcie. Eihei Dogen

Jeszcze raz usiadłem na kanapie i spojrzałem na zegarek. 1.32. Zamknąłem oczy, wyostrzyłem świadomość w określonym miejscu mózgu. O niczym nie myśląc, zdałem się na ruchome piaski czasu. Nieporuszony pozwalałem, by ten nurt mnie dokądś poniósł. Potem otworzyłem oczy i spojrzałem na zegarek. Wskazywał 1.57. Gdzieś przepadło 25 minut. Nieźle, pomyślałem. Bezcelowe zużycie. Wcale nieźle. Haruki Murakami Gdzieś gdzie może uda się to znaleźć

Rozumiem: można kochać pełniej, mocniej, nieskazitelniej. Można, tak jak syn Kybele, wtopić się w mrok i pod postacią nocy wkraść się w twoje obszary. Można jeszcze wiele: na przykład twoje rysy z molekuł i drobin odtwarzać mozolnymi stalówki ruchami. Albo, wbijając w lustro wzrok , tłumaczyć sobie, że ty - to ja; bo kogóż właściwie kochamy, jeśli nie siebie? Ale losowi zapiszmy punkt: w naszym jutrze - choćby zwlekały zegarki - już wybuchała ta bomba, która wszystko niszczy, pozostawiając tylko meble albo garnki. Nieważne, kto tu zbiegiem, kto przed kim ucieka: nas ani przestrzeń, ani czas nie swata i do tego, jakimi będziemy na wieki, lepiej przywyknąć w dzisiejszym dniu świata. Josif Brodski *** (Rozumiem...)

If I were a swan, I'd be gone. If I were a train, I'd be late. And if I were a good man,  I'd talk with you more often than I do. If I were asleep, I could dream. If I were afraid, I could hide. If I go insane Please don't put your wires in my brain. If I were the moon, I'd be cool. If I were a rule, I would bend. If I were a good man,  I'd understand the spaces between friends. If I were alone, I would cry. And if I were with you, I'd be home and dry. And if I go insane,  Will you still let me join in with the game? If I were a swan, I'd be gone. If I were a train, I'd be late again. If I were a good man,  I'd talk with you more often than I do. Roger Waters (Pink Floyd) If

Piękną nazywamy więc taką formę, która wyjaśnia samą siebie; lecz wyjaśniać samą siebie oznacza tutaj: wyjaśniać bez pomocy pojęć. Trójkąt wyjaśnia sam siebie, lecz tylko za pomocą pojęć. Linia kręta wyjaśnia samą siebie bez pośrednictwa pojęć. Fryderyk Schiller Kallias, czyli o pięknie.

Przyroda była [dla nas] piękną, gdy wyglądała zarazem jak sztuka; sztuka zaś może tylko wtedy być nazwana piękną, kiedy jesteśmy świadomi tego, że jest sztuką, a mimo to wydaje się nam przyrodą. Immanuel Kant Krytyka władzy sądzenia

Działanie bez celu, wysiłek bez efektów, droga donikąd – czyż to nie piękne? Nikogo nie można w ten sposób zranić. Nikt tu nikogo nie prześcignie. Nie ma wygranej ani przegranej. Haruki Murakami Koniec Świata i Hard-boiled Wonderland

Treść to mgnienie, muśnięcie czegoś w jednym przebłysku. Jest bardzo drobna, bardzo malutka, ta treść. Willem de Kooning

Składając w jedno prawą i lewą dłoń, po prostu kłaniam się. Po prostu pokłon aby jednoczyć się z Buddą i Bogiem. Po prostu pokłon aby jednoczyć się ze wszystkim co napotkam. Po prostu pokłon aby jednoczyć się z niezliczonymi rzeczami. Po prostu pokłon, gdy życie staje się życiem. Ostatni wiersz Roshiego Uchiyamy napisany ostatniego dnia jego życia

In a photograph, if I am able to evoke not alone a feeling of the reality of the surface physical world but also a feeling of the reality of existence that lies mysteriously and invisibly beneath its surface, I feel I have succeeded. At their best, photographs as symbols not only serve to help illuminate some of the darkness of the unknown, they also serve to lessen the fears that too often accompany the journeys from the known to the unknown. Wynn Bullock

Czymże więc jest czas? Jeśli nikt mnie o to nie pyta, wiem. Jeśli pytającemu usiłuję wytłumaczyć, nie wiem. Z przekonaniem jednak mówię, że wiem, iż gdyby nic nie przemijało, nie byłoby czasu przeszłego. Gdyby nic nie przychodziło nowego, nie byłoby czasu przyszłego. Gdyby niczego nie było, nie byłoby teraźniejszości. Owe dwie dziedziny czasu - przeszłość i przyszłość - w jakiż sposób istnieją, skoro przeszłości już nie ma, a przyszłości jeszcze nie ma? Teraźniejszość zaś, gdyby zawsze była teraźniejszością i nie odchodziła w przeszłość, już nie czasem byłaby ale wiecznością. Jeśli więc teraźniejszość jest czasem tylko dlatego, że odchodzi w przeszłość, to jakże i o niej możemy mówić, że jest, skoro jest tylko dzięki temu, że jej nie będzie? Nie możemy więc właściwie mówić, że czas jest, jeśli nie dodajemy, iż zmierza on do tego, że go nie będzie. Św. Augustyn