okno na świat

Tak blisko, nie ważne jak daleko Nie mogło być nic bardziej od serca Ufając zawsze temu, kim jesteśmy I nic innego się nie liczy Nigdy nie otworzyłem się w ten sposób Życie jest nasze, żyjemy na swój sposób Wszystkich tych słów na wiatr nie rzucam I nic innego się nie liczy Szukam ufności i znajduję w tobie Każdego dnia dla nas coś nowego Otwórz umysł na różne punkty widzenia I nic innego się nie liczy Nigdy nie obchodziło mnie, co robią Nigdy nie obchodziło mnie, co wiedzą Ale ja wiem Tak blisko, nie ważne jak daleko To bardziej z serca być nie mogło Ufając zawsze temu, kim jesteśmy I nic innego się nie liczy Nigdy nie obchodziło mnie, co robią Nigdy nie obchodziło mnie, co wiedzą Ale ja wiem Nigdy wcześniej nie otworzyłem się w ten sposób Życie jest nasze, żyjemy na swój sposób Wszystkich tych słów na wiatr nie rzucam I nic innego się nie liczy Szukam ufności i znajduję w tobie Każdego dnia dla nas coś nowego Otwórz umysł na różne punkty widzenia I nic innego się nie liczy Nigdy nie ...

Zostawiłbym tu wszystko, doliny, góry, dróżki i sójki w ogrodzie, zostawiłbym wszystko, od a do zet, niebo i ziemię, wiosnę i jesień, zostawiłbym drogi, które stąd wyprowadzą, i noc w kuchni, ostatnie miłosne spojrzenie i wszystkie napawające strachem szlaki ku miastom, zostawiłbym opadający nad ziemią gęstniejący zmierzch, ciężar, nadzieję, oczarowanie i spokój, zostawiłbym wszystko, co ukochane i bliskie, wszystko, co budziło wzruszenie, wszystko, co poruszało, porywało za sobą i uwznioślało, zostawiłbym ludzi szlachetnych i dobrej woli, rzeczy miłe i demonicznie piękne, i każdy pąk w rozkwicie, wszystkie narodziny i byty, zostawiłbym czar, tajemnicę, magię dalekiego, niewyczerpanego i wiecznego: zostawiłbym ziemię i gwiazdy, niczego nie zabierając, bo wejrzałem w to, co nadejdzie, i niczego stąd nie chcę. László Krasznahorkai A świat trwa

Ćangez ożenił się ponownie, nikogo o tym nie uprzedzając. Saladyn w angielskim college’u otrzymał od ojca list, w którym ten patetycznymi i staromodnymi sformułowaniami, których zawsze używał w korespondencji, rozkazywał synowi się cieszyć. „Raduj się ze mną – pisał – bo to, co tracimy, odradza się”. Wyjaśnienie tego nieco enigmatycznego zdania pojawiło się w dalszej części aerogramu i gdy Saladyn dowiedział się, że jego nowa macocha też ma na imię Nasrin, coś w nim pękło i napisał do ojca list pełen okrucieństwa i złości, którego brutalność należała do rodzaju spotykanego tylko między ojcami a synami i tym różniła się od tej, która występuje między córkami a matkami, że czaiła się za nią ewentualność prawdziwych, łamiących szczęki rękoczynów. Ćangez odpisał odwrotną pocztą; krótki list, cztery linijki archaicznych wyzwisk, łotr kanalia drań łachmyta psubrat skurwysyn łajdak. „Łaskawie przyjmij do wiadomości, że wszelkie więzi rodzinne zostają nieodwracalnie zerwane – kończył. – Odpowi...

Beton, beton, dom, dom Winda, dom, dom, beton Ściana, beton, beton, dom Sklep, beton, praca, dom Radioaktywny blok! Beton, dom, dzień, beton Praca, beton, dom, dom Winda, sklep, beton, dom Balkon, beton, dom, dom Radioaktywny blok! Beton, beton, dom, dom Beton, beton, dom, dom Beton, beton, dom, dom Beton, beton, dom, dom Radioaktywny blok! Brygada Kryzys Tekst: Tomasz Lipiński Muzyka: Robert Brylewski

Te wspomnienia wojny, Odgłos krzyczących dzieci To tylko mała część tego, co naprawdę oznacza wojna Napełniasz nasze serca bólem i okrucieństwem Że jesteś jedynym wrogiem Żadnej wojny Żadnej wojny Żadnej wojny Żadnej wojny Zapach martwych ciał, Zagubione dusze i krew trawy Stracono nasze uczucia, Czujemy tylko sukces To sprawia, że jesteśmy silni By walczyć wszyscy o to samo Ale w końcu, Obudzimy się w złym śnie Żadnej wojny Żadnej wojny Żadnej wojny Żadnej wojny Żadnej wojny, mówię nie dla wojny Żadnej wojny, mówię nie dla wojny Żadnej wojny, mówię nie dla wojny Żadnej wojny, mówię nie dla wojny Żadnej wojny Żadnej wojny Żadnej wojny Cari Cari Stephanie Widmer / Alexander Köck No War

Morderca! Dawca ognia. Morderca! Widziałem oczy żywego trupa To ta sama gra - w przetrwanie. Tłuszcza bawi się w oczekiwanie. Zabalsamowany, unieruchomiony, wyniszczony strachem Poczucie wolności umarło. Czarne słońce w białym świecie Jak posiadanie czarnego słońca w białym świecie Mam syna Imię jego Eden I takie jest przysługujące mu prawo Że istniał będzie poza czasem Dajcie mi 69 lat, Kolejny sezon w tym piekle. I mogę powiedzieć, że wszystkim jest seks i śmierć Jak Prometeusz jesteśmy związani Przykuci do skały wspaniałego nowego świata Taki nasz przeklęty los I czuję, że tylko to mieliśmy sobie uświadomić I tak, dopóki morza nie zamarzną, dopóki świat się skończy Dajcie mi 69 lat, Kolejny sezon w tym piekle Tylko seks i śmierć Istnieją w planach matki natury Jak Prometeusz jesteśmy związani Przykuci do skały wspaniałego nowego świata Taka nasza przeklęta dola Dead Can Dance Brendan Michael Perry / Lisa Germaine Gerrard Black Sun Tłumaczenie: Veldrin

Znajdujemy się dokładnie w środku cynicznej samozagłady; niezbyt doskonałe dzieci niezbyt doskonałej epoki, która za każdym razem tylko wówczas uznaje się za dopełnioną, kiedy wszystkie żyjące w niej istoty, spoczywając w najgłębszym cieniu ludzkiej historii, ostatecznie osiągną swój ponury i jedynie przez pewien czas jasny cel: zapomnienie. (...) Nie ma końca historii, nie ma końca niczego, nie możemy już się oszukiwać, że coś w naszym życiu ostatecznie dobiegnie końca. Jedynie coś tam kontynuujemy, jakoś podtrzymujemy, coś biegnie i coś zostaje. Wprawdzie tworzymy jeszcze dzieła sztuki, ale już o nich nie mówimy, nie są niczym szczególnie podniosłym. Przyjmujemy za podstawę to, co dotychczas zawsze określało istotę naszej la condition humaine, z poczucia obowiązku, lecz bez najmniejszego pomysłu, pełni surowej dyscypliny, choć w rzeczywistości niczym więźniowie skostniałego stanu ducha na nowo nurzamy się w błotnistej wodzie całości obrazującej ludzką egzystencję. Nie popełniamy już ...

Gdy siostrzyczka do pracy musi Zamyka w pokoju mnie Podarowała lalkę mi Bym samotny nie czuł się Gdy siostrzyczka do pracy musi Nie jedzie koleją Jej miejsce pracy niedaleko Jest tuż obok w pokoju Niebem suną ciemne obłoki Ja grzecznie biorę moje leki Czekam tu w łóżku puchowym Aż wreszcie słońce się schowa Oni przychodzą, odchodzą Niekiedy we dwoje Słychać jeszcze ptaków śpiew A siostrzyczka się drze Niebem suną ciemne obłoki Ja grzecznie biorę moje leki I czekam tu pod kołdrą puchową Aż wreszcie słońce się schowa A potem odrywam lalce głowę! A potem odrywam lalce głowę! Tak, odgryzam lalce szyję! Niedobrze się czuję! Odrywam lalce głowę! Tak, odrywam lalce głowę! A potem odgryzam lalce szyję! Nie czuję się dobrze...nie! Dam, dam! Dam, dam! Dam, dam! Gdy pracuje ciężko siostrzyczka Światło w oknie czerwono świeci Widzę przez dziurkę od klucza Jak jeden pobił ją na śmierć A teraz odrywam lalce głowę! Tak, odrywam lalce głowę! A potem odgryzam lalce szyję! Teraz czuję się dobrze..., tak...

...ale to chyba są tylko słowa, a słowa cały czas kłamią, nigdy nie wierzę słowom ani też temu, co sam myślę słowami, myślę, no i myślę, że jedynie w swoich obrazach, kiedy maluję dobrze, udaje mi się coś powiedzieć, tak, odrobinę, o tym, czego doświadczyłem i co wiem, i wtedy też wyraża się to nie przez obraz sam w sobie, nie przez kolory, kształty, przez to wszystko, co jest w obrazie, ani też nie przez to, co obraz w taki czy inny sposób przedstawia, ale właśnie jako osobne połączenie formy i treści w jedno, jako duch, a to połączenie, ten duch jest tak niewidzialny, jak obraz jest widzialny, i właśnie ten duch jest w rzeczywistości obrazem, czyli rzeczywistym obrazem nie jest ani materia, ani dusza, lecz jedno i drugie w tym samym czasie, połączone w to, co w myślach nazywam duchem, i może właśnie dlatego moje dobre obrazy, ba, wszystkie dobre obrazy, mają coś wspólnego z tym, co ludzie religijni mogą nazywać Duchem Świętym, bo duch jest obecny we wszelkiej dobrej sztuce, ma go dob...

Raz, dwa, raz, dwa, dziękuję, wam! Nie ma pokoju / tylko wojna Zwycięstwo decyduje, kto się myli, a kto ma rację To nie ustanie / tylko przybierze na sile Lepiej przygotuj się do walki! I nie będzie przeprosin Za odebranie ci życia Wojna! Nie ma bólu / obędzie się bez niego Śmierć stała się Twoim jedynym prawem A gdy raz zagubisz się / w rozpaczy Na zawsze czerń, wieczna noc I nie będzie przeprosin Za odebranie ci życia Wojna... Niszczyciel... Wojna... Niszczyciel... Nie ma potrzeby usprawiedliwiać Odebrania ci życia Wojna... Niszczyciel... Wojna! Linkin Park War Tłumaczenie: TheFlash

Jeśli świadomość jest przeżywaniem czegoś, ja jest tym, co domaga się uznania tego przeżycia za własne. To istnieje, mówi świadomość. To jest moje, mówi ja, i również istnieje. Oczywiście nie da się stwierdzić, czy taki stosunek własności pojawia się już u noworodka. Prawdopodobnie jest to proces, dość powolny i zupełnie niezauważalny, który zaczyna się u niemowlęcia, kiedy świat i ludzie wpływają w niemowlę i z niego wypływają, kiedy nie ma podziałów na to, co wewnętrzne, i na to, co zewnętrzne, na sen i jawę, na marzenia senne i rzeczywistość. Niemowlę widzi, ale to, co widzi, nie zatrzymuje się w nim, odpływa. Dotyczy niemowlęcia, lecz ono nie jest tego czegoś właścicielem, ono się w tym czymś unosi i samo jest płynne. Z czasem powtórzeń jest tak wiele, że zaczyna się w nich zarysowywać jakiś wzór, mglista jak zmierzch granica, zaczątek wnętrza i zewnętrza, zaczątek jakiegoś tu i jakiegoś tam, i właśnie w tym wnętrzu, w tym tu, powstaje ja, najpierw ostrożnie i po omacku, potem cora...

Najgorszy był ten skandal, w który został wciągnięty, pojawiając się teraz już niemal codziennie na stronach tych szmatławców, tych kloacznych mediów. Rozgoryczony zadał sobie pytanie: „I na co ci się zdał twój mały azyl, twoje schronienie wśród książek, grafik, płyt, tych wszystkich rzeczy pięknych, wyrafinowanych, subtelnych, inteligentnych, kolekcjonowanych z takim zapałem w głębokiej wierze, że w tej mikroskopijnej ostoi cywilizacji obronisz się przed prostactwem, płytkością, głupotą i pustką?”. Jego dawna idea, że pośród burzy trzeba wznosić takie wyspy czy fortece kultury, opierające się barbarzyństwu otoczenia, nie sprawdziła się. Skandal wywołany przez Ismaela i hieny wsączył swój kwas, swą ropę, swój jad do jego gabinetu, tego terytorium, na którym od wielu, wielu lat – dwudziestu, dwudziestu pięciu, trzydziestu? – chronił się, by żyć prawdziwym życiem. Życiem dającym wytchnienie od polis i umów ubezpieczeniowych, intryg i małostkowości lokalnej polityki, od żebraniny i kretyn...

Niebo było już całkiem błękitne, promienie słońca zalewały świat. Przy jednej z wysepek kołysał się na wodzie kuter rybacki, pewnie wybierano sieci. Na świecie pełno jest ludzi, którzy wiedzą, co robią. Którzy potrafią. I nie lubią takich, którzy nie potrafią. Jaki jest sens być człowiekiem, jeśli się nic nie potrafi? – pewnie tak myśleli ci ludzie w swoich twardych umysłach. Ale bezradność też potrafi być przyjacielem. Tylko ten, kto nie wie, jakie coś powinno być, jest w stanie tworzyć. Karl Ove Knausgård Trzecie królestwo

Ale z chwilą gdym zdołał zasnąć - w tej prawdomówniejszej godzinie - gdy oczy moje zamknęły się dla zewnętrznych zjawisk, świat snu (na którego progu inteligencja i wola, chwilowo porażone, nie mogły mnie już wydzierać okrucieństwu moich prawdziwych wrażeń) odbił, załamał, w nareszcie ograniczonej i obecnie przezroczystej głębi tajemniczo oświetlonych trzewi, bolesną syntezę trwania i nicości. Świat snu, gdzie nasza podświadomość, zależna od zaburzeń organów, przyspiesza rytm serca lub oddechu, ponieważ ta sama doza przestrachu, smutku, wyrzutu, wstrzyknięta tak w nasze żyły, staje się stokroć silniejsza; z chwilą gdy, aby przebiec arterie podziemnego miasta, płyniemy na czarnej fali własnej krwi - jak po wewnętrznej Lecie o sześciokrotnych skrętach - zjawiają się nam wielkie uroczyste postacie, nawiedzają nas i opuszczają, zostawiając nas we łzach. Marcel Proust Sodoma i Gomora

Na koniec chciałbym cię spytać o starość. Czy starość ma jakieś zalety?  Kiedy byłem w pełni sił, to się dziwiłem, że starzy ludzie jęczą. Podziwiałem ich krzepkość, doświadczenie i mówiłem, że starość jest piękna. A teraz, kiedy się już zapoznałem z tematem, to widzę, że starość jest zwyczajnie konieczna i trzeba się z nią pogodzić. Najgorzej, kiedy cierpią i umierają bliscy. Najpierw cię zostawiają najbliżsi, potem się nagle oglądasz i z twojego rocznika żyje jeszcze tylko trzech. Każdy z nas pokrzykuje: „No jeszcze ciągnę". No pewnie: ciągniesz, ciągniesz.. Co tu dużo gadać. Starość jest kurewska. Józef Wilkoń Lustro i promyk

Kochać, kochać to czasownik Kochać to sprawcze słowo Nieustraszona w swoim oddechu Subtelna chęć Wstrząsa mną, sprawia że jestem lekka Nieustraszona w swoim oddechu Łza w ogniu Nieustraszona w swoim oddechu Dziewięć nocy problemów Czarne kwiaty kwitną Nieustraszona w swoim oddechu Czarne kwiaty kwitną Nieustraszona w swoim oddechu Łza w ogniu Nieustraszona w swoim... Woda w moim oku Najwierniejszym lustrem Nieustraszona w swoim oddechu Łza w ogniu spowiedzi Nieustraszona w swoim oddechu Najwierniejszym lustrem Nieustraszona w swoim oddechu Łza w ogniu Nieustraszona w swoim oddechu Zataczasz się w ciemności Zataczasz się w ciemności muzyka i słowa: Massive Attack Teardrop tłumaczenie: tekstowo.pl/niko15

Exmustamus Cruchifixus Murisuri Exstraspection, ach Exsmustamus Cruchifixus Lumine Exstraspection [Oni] Pragnienie przeklinają; Pokusę potępiają; Potępienie obiecują; Ciężkie zbrodnie popełniają; Obietnicę głoszą; Odpuszczenie grzechów; Szerzą się i mnożą; W imię Pańskie to wszystko; Ukaż siebie!; Rezygnują z krycia się; Palą i niszczą; Antykoncepcji zakazują; Przykazania rozrzucają; Prześladowania głoszą; I odpuszczenie grzechów; Szerzą się i rozmnażają; W imię Pańskie to wszystko; Ukaż siebie!; Ukaż siebie!; Nie kryj się!; Ukaż siebie!; Bez Ciebie światło gubimy!; Ukaż siebie!; Aniołów żadnych nie widać; I żaden Bóg się nie objawia; Tylko niebo czerwone od krwi; Uchybienia ścigają; Za uwiedzenia płacą; Przyjemność potępianą; Zakłamaną i zepsutą; Tak niechcący sobie; Na dzieci przenoszą; Rozszerzają i mnożą; W imię Pańskie to wszystko; Ukaż siebie!; Ukaż siebie!; Nie kryj się!; Ukaż siebie!; Bez Ciebie światło gubimy!; Ukaż siebie!; Aniołów żadnych nie widać; I żaden Bóg się nie objaw...

Miesiące płynęły wolno, jeden za drugim, bezbarwne, bezsensowne, i uznany muzykolog obojętnie przyjmował pochwały, nagrody, wyróżnienia, podziw kolegów oraz wśród podróży, uroczystości na jego cześć i konferencji, których unikał, kiedy tylko mógł. On, który nie potrafił zapomnieć, spędzał czas, ocalając innych od zapomnienia. Najbardziej lubił siedzieć przy oknie, czy padał deszcz czy śnieg, czy opadały liście, czy świeciło słońce, i denerwował się, zniecierpliwiony, że czas tak wolno płynie. Jaume Cabre Podróż zimowa

Miałem 16 lat gdy poszedłem na wojnę, By walczyć o kraj godny bohaterów, Z Bogiem u boku i karabinem w dłoni, Goniąc koniec swoich dni, I maszerowałem i walczyłem i krwawiłem i umarłem, I nigdy nie stałem się starszy, Ale wiedziałem wtedy, że rok na froncie To wystarczająco długie życie dla żołnierza, Wszyscy zgłosiliśmy się na ochotnika i wpisaliśmy nasze imiona, I dodaliśmy po dwa lata do wieku, Skorzy do życia i chętni do tej gry, Gotowi na karty historii, Biliśmy się i walczyli, dupczyliśmy do resztek sił, Dziesięć tysięcy ramię w ramię, Żądni Szwabów, byliśmy mięsem armatnim, I tym jesteś gdy jesteś żołnierzem, Usłyszałem jak mój przyjaciel krzyknął, i padł na kolana, Kaszląc krwią gdy wołał swoją matkę, I upadłem u jego boku i tak umarliśmy, Lgnąc do siebie jak dzieci, I leżałem w błocie i flakach i krwi, I szlochałem gdy jego ciało stygło, I wzywałem matkę i nigdy nie przyszła, Choć to nie przeze mnie i nie ja byłem winien, Nie minęło pół dnia i dziesięć tysięcy zgładzonych, I n...

W śmierć jak w sen odejść pragnę, znużony tym wszystkim: Tym, jak rzadko zasługę nagradza zapłata, Jak miernota się stroi i raduje zyskiem, Jak czystą ufność krzywdzi wiarołomstwo świata, Znużony - odejść pragnę; lecz chęć w sobie dławię: Jeśli umrę, sam na sam ze światem cie zostawię. Jak hańba blask honoru rychło brudem maże, Jak żądza na złą drogę dziewiczość sprowadza, Jak zacność bezskutecznie odpiera potwarze, Jak moc pospólną trwoni nieudolna władza, Jak sztuce zatykają usta jej wrogowie, Jak naukę w pacht biorą ignorantów stada, Jak prostą prawdomówność głupotą się zowie, Jak dobro złu na sługę najwyżej się nada. Znużony - odejść pragnę; lecz chęć w sobie dławię: Jeśli umrę, sam na sam ze światem cie zostawię. William Shakespeare Sonet LXVI  tłumaczenie: Stanisław Barańczak  muzyka: Stanisław Sojka